Monika Dębek: Nie dla liberalizmu gospodarczego!

Na pierwszy rzut oka liberalizm gospodarczy jest czymś pięknym i dobrym dla państwa oraz jego gospodarki. Daje on możliwość dokonywania różnych wyborów, dzięki niemu można podejmować autonomiczne decyzje. Warto określić, czym tak naprawdę jest liberalizm gospodarczy. Jest to zatem system poglądów ekonomicznych i związany z nimi typ polityki gospodarczej, których fundamentem jest całkowita neutralność państwa i innych organizacji gospodarczych i politycznych wobec procesów gospodarczych w kraju. Główni przedstawiciele liberalizmu gospodarczego głosili konieczność istnienia pełnej swobody działalności ludzi, która w warunkach wolnej konkurencji i zapewnienia przez państwo nienaruszalności własności prywatnej miała zapewnić szybki wzrost gospodarczy. Liberalizm gospodarczy powstał w Anglii na przełomie XVII i XVIII w., jej pierwszymi przedstawicielami byli DouglassNorth, David Hume i Pierre Boisguillebert. Zatem liberalizm polegać ma na ograniczeniu działalności państwa do zaledwie do kilku jego dziedzin. Jednak należy powiedzieć sobie, jakie zadania ma państwo i czym w ogóle jest. Jest to wspólnota powstała dla osiągnięcia wspólnego dobra. Liberałowie gospodarczy bardzo często mylą wspólnotę z komunizmem, a nie jest to wcale to samo.

Wspólne dobro to takie, które “jest rzeczywistym celem każdego człowieka i zarazem całej społeczności”. Czy zatem liberalizm gospodarczy spełniać będzie kryteria dla wspólnego dobra wszystkich mieszkańców? Nic bardziej mylnego. Zawsze będzie tak, że jedni będzie bardziej bogaci, drudzy mniej. Czy ktoś wtedy pomoże dla biednych? Bogaty, nawet jeśli będzie dobrym człowiekiem i nie będzie kierować się tylko egoizmem i zbieraniem wszystkiego tylko i wyłącznie dla siebie, i tak nie będzie mógł dać biednym swoich pieniędzy, ponieważ będzie się bał konkurencji, która będzie czekać tylko na jego błędy. Konkurencja niekoniecznie musi dawać biednym, tylko wszystko inwestuje w firmę. I będzie niszczyć tych przedsiębiorców z dobrym sercem, którzy maja mniej kasy i firmę niedoinwestowaną, bo kasę oddali biednym. Wykorzystają ich moment słabości dla osiągnięcia swoich własnych korzyści. Należy także pamiętać, że współpraca jest lepsza od wojny. Gdy na rynku będą istnieć np. dwie firmy, które wzajemnie się zwalczają, jedna w końcu zmniejszy ceny swoich produktów czy też usług, wtedy druga zbankrutuje. Zostaje wtedy tylko ta jedna, która może kierować całym rynkiem lokalnym i dyktować nawet największe ceny, nie licząc się z ludźmi.Państwo zaś nie będzie mieć w to żadnego wglądu i możliwości pomocy dla swoich obywateli. To samo tyczy się np. wojska, policji czy straży pożarnej. Gdyby stała się ona prywatna, państwo straciłoby nad nimi kontrolę. Gdyby nastąpiła np. klęska żywiołowa, prywatne placówki mogłyby mieć problem z organizacją pomocy, a na pomoc rządu nie można by było liczyć, jeśli byłoby ono neutralne.

Przeciwieństwem liberalizmu gospodarczego jest interwencjonizm państwowy. Mianem interwencjonizmu państwowego określamy doktrynę ekonomiczną promującą aktywne zaangażowanie państwa w procesy gospodarcze. Jakie są przyczyny ingerowania państwa w rynek gospodarczy? Przede wszystkim jego niedoskonałość. Nie jest wstanie sobie poradzić z takimi problemami, jak bezrobocie, sam. Państwo dba o ochronę zdrowia. Gdyby na rynku znajdowały się tylko prywatne szpitale i przychodnie, mogłyby się one liczyć tylko ze swoimi korzyściami i zarobkiem, a nie dbać o chorych ludzi. W państwie ważny jest także jego rozwój naukowy. Sektor prywatny nie inwestuje w tej chwili w badania naukowe lub mogą one być ewentualnie na bardzo niskim poziomie. To państwowe badania wydawane są na wszelkiego rodzaju badania. Państwo ma bardzo dużą rolę we współczesnej gospodarce, ma za zadanie między innymi:

• opracowanie nowych regulacji prawnych, gwarantujących swobody podejmowania działalności gospodarczej oraz wolności umów

• zniesienie subwencji i dotacji

• uwolnienie cen i otwarcie gospodarki

• rozpoczęcie procesu prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

Istnieje wiele zalet ingerencji państwa w gospodarkę. Zwolennicy interwencjonizmu wskazują na trzy główne jego cele: ograniczenie bezrobocia do poziomu uznanego za niezbędny, a nawet korzystny dla gospodarki, pobudzenie popytu globalnego, którego niedostateczny poziom uznaje się za jedną z przyczyn wahań koniunkturalnych, oraz podniesienie tempa wzrostu gospodarczego. Liberalizm gospodarczy wydaje się na samym początku ciekawy, ponieważ pozwala on na wszelką wolność, jednak w dalszej perspektywie może on przynosić tylko same szkody dla słabszych jednostek. Zadaniem państwa jest zatem kreowanie sprawiedliwości społecznej tam, gdzie wszyscy będą żyć w dobrobycie i nikt nie będzie się czuł pokrzywdzony przez swoich rywali. Granica między zdrową konkurencją a wyścigiem szczurów jest bardzo płynna i bardzo łatwo w ten sposób skrzywdzić drugiego człowieka, nie licząc się nawet z jego uczuciami i konsekwencjami z tego wynikającymi.

/kierunki.info.pl

Mural Patriotyczny w Łomży

Celem zadania jest podniesienie estetycznych walorów okolicy Placu Niepodległości odnowienie zniszczonego Orła – Godła Polski oraz szerzenie wartości patriotycznych.
Łączy nas idea patriotyzmu i chęć walki o historię. Nigdy jej nie zatraćmy, choćby ze względu na naszych przodków, ojców, matki dziadków i babcie. To oni tworzyli i tworzą historię, jednak na nas spoczywa dalsza walka o Naród.

Jak głosować?
Należy wejść w link: http://lomza.infogmina.eu/budzet-obywatelski/projekt/Mural-patriotyczny
Zarejestrować się. Potwierdzić adres e-mail i dane osobowe, po czym oddać głos na nasz projekt. Dzięki temu przyczyniasz się do rozwoju patriotyzmu w naszym mieście.

Ta idea, łączy ludzi Wielkich.

Obóz Narodowo-Radykalny
Ewa Górska: GET projekt
Łomżyński Klub Myśli Patriotycznej

https://www.facebook.com/events/1167566329977987/

#BiałyProtest

Dnia (3.10.16r.) w całej Polsce odbywały się białe protesty związane z akcją Stop promocji zabijania. Organizatorem wydarzenia były fundacje Pro-Life, a także działacze Obozu Narodowo-Radykalnego.

Pikiety była kontrą do prowadzonego tzw. czarnego protestu, który odbywał się w całym kraju. Podczas pikiet #białyprotest można było usłyszeć różne historie, jak i sam proces związany z aborcją prezentowany za pomocą megafonów. Liczne banery i transparenty wywieszone tego dnia pokazywały prawdę, iż aborcja to zabijanie i holokaust nienarodzonych dzieci.

Byliśmy obecni w: Częstochowie, Katowicach, Bielsku-Białej, Rzeszowie, Warszawie, Gdańsku, Łomży, Białymstoku, Wrocławiu, Łodzi, Pabianicach, Kwidzynie, Bydgoszczy i wielu innych miastach.

W Szczecinie działacze ONR i MW przeprowadzili małą akcję, tj. happening. Kilkunastu narodowców weszło w środek szczecińskiego „czarnego protestu”. Część ubrana była w lekarskie stroje, z umazanymi czerwoną farbą rękawiczkami (symbolizującą krew na rękach „lekarzy”-aborterów), wraz z transparentem „Życie w naszych rękach”. Byli zaczepiani, wyzywani, szarpani przez bandy feministycznych tolerancjonistek. W szczecińskim „czarnym proteście” wzięło udział ok. trzech tysięcy kobiet, co w porównaniu z 20-tysięcznym, corocznym Marszem dla Życia ukazuje fałsz feministycznej propagandy, jakoby za aborcją była „większość”.

kierunki.info.pl

Agata Reczek: Bluff XXI wieku – nacjonalizm wobec rasizmu

W wielu środkach masowego przekazu możemy spotkać się z utożsamianiem nacjonalizmu z rasizmem. Dla niektórych są to pojęcia, których można używać zamiennie. W świecie dzisiejszych wartości europejskich rasizm jest czymś szczególnie piętnowanym. Rzeczywiście podział ludzkości na rasy gorsze i lepsze determinowany kolorem skóry czy narodowością brzmi niezbyt logicznie. Ale czy to właśnie z takim rasizmem

dziś się walczy? Europa chciałaby uczyć się na błędach i nie dopuścić już nigdy do tragedii, na jaką pozwoliły sobie nazistowskie Niemcy. Bardzo słusznie, ale czy w odpowiedni sposób? I czy to jedynie totalitaryzm III Rzeszy jest skazą w historii Europy? Czy jeśli mówimy o lękach przed totalitaryzmem, komunizm nie powinien przerażać tak samo jak faszyzm i narodowy socjalizm? Czym jest rzekomy rasizm, o którym tak często dziś się mówi i jak ma się do niego polski nacjonalizm?

Zatrzymajmy się chwilę przy samej istocie rasizmu. Pojęcie rasizmu w Europie wykształciło się w XIX wieku. Jako pierwszy ludzkie rasy hierarchicznie podzielił Georges Cuvier. Był on pionierem wśród naukowców uznających ludność czarnoskórą za „najbardziej zdegradowaną z ludzkich ras”. Jednym z kolejnych doktrynerów rasizmu był Arthur de Gobineau. To on jako pierwszy postawił tezę wyższości rasy aryjskiej nad pozostałymi, tym samym dając fundament dla rozwoju pseudonaukowych nurtów, w oparciu o które powstała ideologia nazizmu. Nacjonalizm niemiecki przesiąkł hasłami czystości rasowej, wyższości rasy aryjskiej (tudzież nordyckiej) i pogardą dla ras pozostałych (szczególnie żydowskiej i słowiańskiej). Sam podział na rasy według teoretyków Niemiec nazistowskich był podziałem nieostrym, w którym ciężko znaleźć granicę między rasami oraz cechy jakie miałyby je od siebie odróżniać. Biologiczny rasizm przypisuje własnej rasie wyższość. Według doktryny rasizmu kolor skóry człowieka czy kształt jego czaszki nadaje mu predyspozycje do wrodzonej inteligencji bądź przeciwnie – czyni go mniej inteligentnym, słabszym stworzeniem. Poglądy ówczesnych genetyków i socjologów idealnie nadawały się do tego, by w narodowy socjalizm tchnąć ducha mistycyzmu. Rasistowskie teorie zabarwione dodatkowo pogańskimi mitami stworzyły z domniemanej rasy aryjskiej rasę panów. Rasizmowi więc dała początek bezbożna „oświeceniowa” nauka XIX wieku. Rasizm najczęściej kojarzy się z uznaniem wyższości rasy białej nad pozostałymi (szczególnie czarną), taki „stereotyp” wziął się z powyższych pseudonaukowych teorii, jak i nadaniu nierozłącznej syntezy nazizmowi z rasizmem. Ciężko mówić o ideologii nazistowskich Niemiec pomijając kwestie rasizmu, bowiem to właśnie on spowodował tragedię w Europie, której ogromu nie sposób określić żadnym istniejącym słowem. Uznanie dominacji jednej rasy nad inną, kierując się właśnie tym biologicznym, materialistycznym podziałem jest nad wyraz prymitywnym i godnym potępienia podziałem. Warto też zauważyć, że ten pogląd człowiekowi „rasy wyższej” pozwala osiąść na laurach i upajać się pychą – po co pracować nad sobą, kształcić się, stawać się coraz lepszym skoro już jest się „lepiej urodzonym”?

Co dziś rozumiemy przez rasizm? Dziś definiowanie rasizmu jeszcze bardziej niewyraźne. Oprócz prawdziwej definicji rasizmu, rozumianej w kategoriach szowinizmu i bezzasadnego poczucia wyższości, pod jeden sztandar z rasistami chce się upchać wszystkich tych, którzy chcą zachować kulturę i tradycję swoich narodów. O dziwo, ten podpunkt „definicji” dotyczy jedynie narodów należących do dawnej cywilizacji łacińskiej. Społeczności Unii Europejskiej i Ameryki wymarzyły sobie stworzenie społeczeństwa multikulturowego – jednego wielkiego domu dla wyznawców różnych religii i tych, którzy w ogóle jej nie uznają, różnych kolorów skóry, różnych kultur, języków, światopoglądów i różnych zapatrywań na ludzką płciowość i seksualność. Utopijne marzenia o tak barwnej i zawierającej w sobie tak wiele sprzeczności Europie same sobie stworzyły ten rasizm umieszczając w jednym miejscu społeczności o zupełnie obcych sobie poglądach i systemach wartości, co napędza wzajemną niechęć między nimi. Ciężko o syntezę między islamem, chrześcijaństwem i zwolennikami akceptacji homoseksualizmu w przestrzeni publicznej. Czym innym są mniejszości etniczne czy religijne na terenie danego państwa (w Polsce występowały zawsze), a czym innym jest mieszane społeczeństwo, gdzie jednocześnie kilka cywilizacji na raz chce rozwijać się, istnieć, tworzyć i budować na jednakowych prawach. Nie chcę się jednak rozwodzić nad mirażem tolerancyjnego społeczeństwa. Ważną kwestią w omawianym przeze mnie problemie jest odróżnienie prawdziwego rasizmu od zwykłego zdroworozsądkowego podejścia. Ktoś kto nie zgadza się na uczynienie z jego narodu „domu” dla wielu kultur i wyznań, nie od razu musi kipieć nienawiścią do czarnoskórych czy Azjatów.

Współcześnie pewne środowiska chcą nadać polskim nacjonalistom cechy nazistowskie. Wrzucają do jednego worka nazizm z nacjonalizmem chrześcijańskim, co jest niezwykle paradoksalnym zestawieniem. Wciąż są tacy, którzy utożsamiają nacjonalizm z nienawiścią, poczuciem wyższości, szowinizmem. Nie będę zaprzeczać istnieniom takich nacjonalizmów, są one jednak obce nacjonalizmowi polskiemu, reprezentowanemu przez czołowe organizacje narodowe takie jak Obóz Narodowo-Radykalny czy Młodzież Wszechpolska. Skupię się jednak na narodowym radykalizmie, uznając go za dominującą ideę wśród polskich nacjonalistów. Narodowym radykałom usilnie przypina się wciąż łatkę rasistów, nazistów, faszystów. W całym tym szturmie oskarżeń wobec nacjonalistów wszystkie te pojęcia tracą swe prawdziwe znaczenia. Pierwszym tym, co sprawia, że narodowy radykalizm nie jest oparty o doktrynę rasistowską, jest jego chrześcijański charakter. Pogląd na naród, jaki wytworzyli przedwojenni radykałowie i jaki jest kontynuowany do dziś, nie opiera się na materialistycznych poglądach na tożsamość narodową i biologiczny podział na rasy. Przynależność do narodu nie jest ściśle powiązana z przynależnością do rasy. Narodowość nie ma ścisłego związku z pochodzeniem, lecz z poczuciem przynależności i miłości do narodu. „Ruch narodowo-radykalny odrzuca teorie rasy, jako opartej na przesłankach materialnych, a więc niezgodnych ze spirytualistyczną koncepcją narodu i religii katolickiej. Za członka narodu uważany jest ten, kto przyznaje się do swojej narodowości, kto stwierdza, że między nim a resztą narodu istnieje silny nierozerwalny związek duchowy i kogo większość członków narodu bez zastrzeżeń przyjmuje do swego grona.” Czytamy w nr 4 „Nowego Ładu” (miesięcznika związanego z ONR ABC) z 1938 roku. Ciężko bowiem o integralność biologicznego rasizmu z etyką katolicką, która jest fundamentem idei narodowo-radykalnej. Dziś, gdy Europa boryka się z problemem rozrostu obcych cywilizacji w obrębie jej granic, nasilają się nastroje wzajemnej niechęci. Mamy do czynienia z problemem braku zrozumienia ze strony różnych kultur. Współczesne ruchy narodowe sprzeciwiają się nadmiernej migracji i mieszaniu się cywilizacji nie ze względu na pobudki rasowe, a bariery kulturowe i etyczne. Każdy kto zwie się mianem katolika zdaje sobie sprawę, że każdy człowiek dostał życie od Boga. Niezależnie od tego czy jest czarny, żółty, jest Żydem czy muzułmaninem. O ile sprzeciw dla czynienia z Europy domu dla wszystkich narodów i wyznań jest uzasadniony, o tyle nienawiść rasowa jest czymś sprzecznym z chrześcijańskim nacjonalizmem. Ten, kto przeciwstawia się etyce katolickiej, nie może nazywać się narodowym radykałem. Supremacja danej rasy nad innymi jest nielogicznym i pseudonaukowym mitem. Możemy jednak do siebie porównywać cywilizacje, dając prymat jednej nad drugą i oceniać ich pierwiastek twórczy.

kierunki.info.pl

Por. Jan Jaworowski ps. „Maryśka”

10 października 2016 r. działacze Obozu Narodowo-Radykalnego odwiedzili Cmentarz Wojskowy na warszawskich Powązkach, by oddać hołd łomżyńskiemu bohaterowi – por. Janowi Jaworowskiemu ps. „Maryśka”. Tego dnia przypadała rocznica śmierci „Maryśki” podczas Powstania Warszawskiego. Miał wówczas 24 lata.

Por. Jan Jaworowski urodził się 16 maja 1920 w Łomży w rodzinie Hipolita, nauczyciela matematyki, i Zofii z domu Jagodzińskiej. „Maryśka” odznaczał się wielką religijnością i patriotyzmem, był także uzdolniony muzycznie. Służył w 1. Łomżyńskiej Drużynie Harcerskiej. W 1938 ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Łomży, po czym dostał się na Wydział Lekarski Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Uzyskał urlop dziekański na odbycie służby w Junackich Hufcach Pracy. Po niej wstąpił do Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie., którą ukończył z IV lokatą, jako prymus swojego plutonu ze stopniem plutonowego podchorążego. Walczył w Kampanii Wrześniowej, później wraz z rodziną zamieszkał w Siedlcach. Zaangażował się w pracę konspiracyjną, był instruktorem w podchorążówce Narodowych Sił Zbrojnych.

W 1942 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie uczęszczał na tajne komplety Wydziału Medycyny Uniwersytetu Warszawskiego. Równocześnie wstąpił do Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Był podkomendnym Tadeusza Zawadzkiego ps. Zośka.

W Powstaniu Warszawskim walczył w batalionie AK „Zośka”. Szybko awansował, aż do dowódcy plutonu „Alek” kompanii „Rudy”, której był zastępcą dowódcy. Walczył na Woli i na Starym Mieście, od początku w pierwszej linii. Za czyny bojowe został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy oraz Krzyżem Walecznych. Zawsze uśmiechnięty, wesoły, był duszą plutonu.

19 sierpnia, biegnąc przez podwórze dostał się pod ogień moździerzy i odniósł rozległe, poważne rany. Kiedy niesiono go na noszach do szpitala, powiedział: „Czołem chłopcy! Trzymajcie się dobrze i czekajcie na mnie. Pewnie niedługo wrócę do was…” . Niestety nie było mu to dane. Zmarł z ran w szpitalu św. Stanisława 10 października 1944 roku.

Podsumowanie zbiórki podpisów w sprawie wznowienia ekshumacji w Jedwabnem.

Dziś wysłaliśmy wypełnione arkusze do pani dr Ewy Kurek. Zebraliśmy ponad 400 podpisów. Dziękujemy wszystkim osobom, które udzieliły poparcia dla projektu inicjatywy ustawodawczej zobowiązującej rząd polski do przeprowadzenia ponownych prac badawczych w miejscu stodoły w Jedwabnem – miejscu mordu dokonanego na żydowskich mieszkańcach miejscowości przez okupanta niemieckiego w lipcu 1941 roku.

Uroczyste odsłonięcie pomnika NSZ w Łomży

Uroczysta Msza Święta, którą odprawił Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Stanisław Stefanek rozpoczęła obchody powstania Narodowych Sił Zbrojnych. Liczne poczty sztandarowe łomżyńskich szkół, przedstawiciele władz oraz najważniejsi goście – weterani walk o niepodległość uświetnili swoją obecnością dzisiejszą uroczystość, w trakcie której odsłonięto pomnik, ku czci konspiracyjnych organizacji narodowych działających podczas II wojny światowej.

Symbol NSZ – krzyż z rozszerzającymi się ramionami, w który wpisane są miecz Chrobrego oraz orzeł w koronie – stanął przed budynkiem Szkoły Muzycznej, a dawniej łomżyńskiego więzienia, w którym w czasie okupacji przetrzymywano żołnierzy zbrojnego podziemia. Nie zabrakło również naszej delegacji.

7 września 1939 Wizna

W dniu dzisiejszym odbyły się na Górze Strękowej uroczystości związane z 77. rocznicą bitwy pod Wizną, w których to udział wzięli również działacze ONR z Łomży. Przypomnijmy sobie okoliczności tych wydarzeń, otóż 10 września 1939 r. w schronie dowodzenia na Górze Strękowej rozerwał się granatem ostatni żołnierz osamotnionej reduty Wizna, dowódca odcinka – kpt. Władysław Raginis, dotrzymując w ten sposób honorowej przysięgi, że żywy nie opuści powierzonej mu do obrony pozycji.

 Dzień wcześniej poległ śmiertelnie raniony odłamkiem pocisku por. Stanisław Brykalski, który wraz ze swoim dowódcą, kpt. Raginisem, przysięgał bronić się do końca. Obrona Wizny miała duże znaczenie, pomimo dysproporcji sił, co do której świadomość mieli obrońcy. Pozwoliła ona na zatrzymanie wojsk niemieckich na 2 dni, a w tym czasie powstała armia Warszawa, złożona z niedobitków wojsk polskich ściągających do obrony stolicy z różnych części kraju.

 Nie możemy zapomnieć o tych bohaterskich wydarzeniach i jak to się przyjęło o Polskich Termopilach, dlatego dziś 11 września, w Niedzielę oddaliśmy im hołd, a na ich grobie złożyliśmy my i nasi koledzy z innych organizacji symboliczne wieńce oraz znicze. Przy mogile podczas uroczystości został wystawiony posterunek honorowy. Dla uczczenia pamięci Polskich oficerów i żołnierzy spod Wizny została oddana również salwa armatnia oraz odczytany był apel pamięci. Warto również wspomnieć słowa ze skromnej tablicy, która umieszczona jest w ruinach schronu: „Przechodniu, powiedz Ojczyźnie, żeśmy walczyli do końca, spełniając swój obowiązek”.

Cześć i Chwała Bohaterom!!

Słodka krew po raz czwarty

03.09.2016 r. działacze łomżyńskiego ONR dokonali zbiórki krwi przy pomocy Regionalnego Centrum Krwiodastwa i Krwiolecznictwa. Od godziny 10 do 15 staliśmy wraz z autokarem wyspecjalizowanym do poboru krwi na Placu Niepodległości. Zebraliśmy w tym czasie 4,95 l i ok. 100 sztuk słodyczy (batoniki, soki w kartoniku, czekolady). Jesteśmy niezwykle wdzięczni wszystkim osobom, które dokonały tego szlachetnego czynu, który w przyszłości może uratować czyjeś życie. Liczymy, że przy następnej zbiórce popłynie jeszcze więcej krwi.

Czołem Wielkiej Polsce!

Udostępnij

Dnia 28 sierpnia 2016 roku wybraliśmy się do Gdańska na uroczystości pogrzebowe naszych bohaterów: Danuty Siedzikówny ps. „Inka” i ppor. Feliksa Selmanowicza ps. „Zagończyk”. Żałobna Msza Święta została odprawiona pod przewodnictwem arcybiskupa Sławoja Leszka Głódzia. W Mszy uczestniczyli przedstawiciele najwyższej władzy z prezydentem Andrzejem Dudą, kombatanci wojenni oraz setki ludzi z całej Polski. Po Mszy odbył się przemarsz na Cmentarz Garnizonowy gdzie z najwyższymi honorami zostali pochowani żołnierze 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej majora Łupaszki.